Manifesto e Programa
Despois de moitas décadas de represión e resistencia, a continuación do réxime fascista no noso país cultivou sentimentos e vínculos de solidariedade moi arraigados, que se expresaron das formas máis diversas. Hoxe constatamos que ese torrente de solidariedade antifascista segue existindo; o que non existe é unha organización que o reforce, o consolide e o transmita. Por iso é necesario reconstruír o Socorro Vermello Internacional!
O Socorro Vermello Internacional ten unha historia lendaria. Naceu nos anos vinte do século pasado por impulso da III Internacional para enfrontar o fascismo entón só incipiente. Entre os seus dirixentes formaron parte mulleres antifascistas tan coñecidas como a alemá Clara Zetkin, a italiana Tina Modotti e a rusa Elena Stásova. O Socorro Vermello Internacional entronca, pois, directamente coa historia do movemento comunista e antifascista internacional, acadando axiña un gran desenvolvemento en todo o mundo, destacando no apoio político, xurídico e económico a todos os represaliados, sen diferenzas ideolóxicas ou partidistas.
En España desenvolveuse tras a insurrección de Asturias de 1934 para facer fronte á dura represión desatada pola reacción e conseguir a liberación do gran número de encarcerados que ocasionou.
Tras a guerra foi disolto polo fascismo e represaliados os seus militantes.
En 1975, impulsado polo PCE(r), houbo un primeiro intento de refundalo clandestinamente. Naceu ligado á loita pola amnistía, tan decisiva naquela época, como compoñente destacado da loita contra a reforma franquista. O Socorro Vermello editou o seu propio boletín «Solidaridad» e contou entre os seus colaboradores con actores, médicos e enfermeiras, avogados e outros moitos intelectuais e artistas, ademais dos familiares e amigos dos represaliados. A súa experiencia durou ata 1981, xa que a policía se ensañou cos seus membros, que foron perseguidos, detidos, torturados e incautado o seu aparello de propaganda.
Non se trata de mirar ao pasado sen máis, pero en momentos cruciais como os actuais debemos ter en conta o legado que nos brinda a memoria histórica.
Creáronse outro tipo de organizacións que desempeñaron un meritorio labor pola amnistía para os presos políticos, contra a tortura, en defensa da liberdade de expresión, etc. Eses pequenos (pero numerosos) grupos fórmanos amigos, veciños e familiares do represaliado e están moi condicionados polo motivo concreto que os leva a formarse.
Todos eles, malia o extraordinario valor do seu traballo, dispuxeron de evidentes limitacións, por tratarse de organizacións, ben locais, ben parciais, ben cinguidas ao ámbito humanitario. Son unha mostra da dispersión e o localismo extremo do movemento solidario co que é necesario acabar para que a solidariedade se estenda.
Nós queremos crear unha organización que forme parte integrante da resistencia contra o fascismo, unha organización política, non soamente de denuncia senón de loita. O Socorro Vermello Internacional pretende reforzar e consolidar os grupos solidarios xa existentes, pero dunha forma organizada que ofreza continuidade e sexa capaz de transmitir o alento solidario a todos os represaliados.
Esa tarefa é hoxe imprescindible. Non podemos conformarnos co movemento tal e como o coñecemos estes últimos anos. Temos que dar un paso adiante porque as tarefas que se nos aveciñan (o retorno das expresións máis cruas do fascismo e a guerra imperialista) así nolo impoñen.
Necesitamos un Socorro Vermello Internacional ligado estreitamente ás loitas antiimperialistas de todo o mundo, ao movemento revolucionario da clase obreira e á defensa e a recuperación de todos os dereitos e liberdades democráticas.
Non podemos limitarnos unicamente a formar unha plataforma máis especializada en campañas, no traballo meramente axitativo, de maneira que nos faga perder a natureza do noso obxectivo: desenvolver a solidariedade coa resistencia, organizar a loita antirrepresiva na súa permanente denuncia contra o terrorismo de estado e o fascismo. Polo que entendemos como unha prioridade sempre o tecer organización, consolidar unha ampla rede solidaria capaz de facer fronte á represión.
As campañas son para nós unha ferramenta, non un obxectivo en si mesmas. As campañas deben, polo tanto, axudarnos a estender o noso proxecto e consolidar as nosas posicións.
Para formar parte integrante da resistencia antifascista, hai que acabar coa propensión humanitaria na que adoitan incorrer todas as organizacións de solidariedade e, polo tanto, debemos explicar a orixe, causa e natureza da represión que padecemos, que non é outro que o réxime fascista que impera en España desde 1936, e como combater esa represión.
A loita antirrepresiva enmárcase dentro dun contexto de loita contra o fascismo. Está entre as nosas tarefas situar a loita contra a represión no seu xusto e profundo contido político, o que nos leva a asumir e apoiar unhas reivindicacións democráticas mínimas e tomar conciencia de que constituímos unha parte mesma do conxunto do movemento revolucionario.
Precisamente, polo papel destacado na loita contra o terrorismo de Estado, o Socorro Vermello Internacional apártase radicalmente de toda práctica contaminada polo reformismo e que se expresa a través de actitudes espontaneístas, desorganizadas, desvinculadas de obxectivos concretos, que fan inútil e inocua toda denuncia ao réxime. Prácticas reformistas que temos a obriga de desenmascarar e liquidalas do seo do movemento.
En definitiva, estamos formulando o inevitable carácter político da loita antirrepresiva. A solidariedade cos presos, a denuncia do Estado, a loita contra o terror fascista, simplemente, non se pode facer desde unha óptica «apolítica», á marxe do compromiso que nos obriga a ligarnos coa mesma resistencia, porque somos parte desa resistencia. O movemento antirrepresivo debe ser asumido como unha fronte de loita máis do conxunto do movemento popular e revolucionario.
O Socorro Vermello Internacional ten o cometido de organizar amplos sectores populares na denuncia ao fascismo, do carácter cada vez máis fascistizado dos estados «democráticos» e dos instrumentos («legais» e «ilegais») xudiciais, policiais ou lexislativos (tamén económicos, sociais…) dos que se serven para impoñer os seus plans de explotación e opresión e eliminar todo gromo de disidencia ou contestación. O Socorro Vermello Internacional debe ser unha canle pola que esperte conciencias entre sectores cada vez máis amplos da poboación de que ninguén neste contexto está libre da represión.
Por iso mesmo, debemos atrevernos a definir o Socorro Vermello Internacional como un instrumento que debe ser tomado como aglutinante de amplos sectores populares. Xa que só se o Socorro Vermello Internacional é un aglutinante, o brazo antirrepresivo do movemento popular, que efectivamente organiza e canaliza a solidariedade coa resistencia, só entón o Socorro Vermello Internacional será capaz de amosar todo o seu potencial como unha arma de denuncia política; só entón cobrará sentido cando dicimos que é necesario que a loita antirrepresiva sexa concibida de forma unitaria, rompendo sectarismos estériles e paralizantes, clarificando posicións e capaz de actuar internacionalmente, de forma coordinada.
Os presos políticos desempeñan un papel fundamental en todo movemento solidario. Pero non debemos tratalos con vitimismo e lamentándonos da súa situación; non deben converterse en suxeitos de devoción que se poidan utilizar pero a quen non se teña en conta. É o noso deber facer que os presos revolucionarios teñan voz propia no seo do movemento, na rúa.
Como suxeito, os presos continúan exercendo a súa tarefa militante. Entre os nosos principais labores está o esixir e conseguir a súa liberdade, arrincalos dos cárceres, pero debe ser esencial facilitar ao máximo o contacto entre a rúa e o interior dos cárceres. O preso tamén debe participar, como calquera outro, no debate político e nós garantirlle esta participación.
Debemos ter presente a condición de «presos políticos» dos militantes revolucionarios encarcerados, e a esixencia do recoñecemento da súa condición é parte da batalla política que debemos arrincar ao Estado.
Cando falamos de organización somos conscientes das características propias que debe ter un movemento como o noso, que en ningún caso debe ser centralizado nin burocrático, senón pola contra, amplo, aberto a todo tipo de xente que desexe expresar das formas máis variadas a súa achega. O Socorro Vermello Internacional ten que agrupar membros de todas as ideoloxías, sen diferenza ningunha, porque o réxime está a atacar toda clase de movementos políticos e sociais: independentistas, libertarios, comunistas, autónomos, pacifistas, etc. Todos eles deben ser apoiados e todos eles deben ter aquí un sitio para defenderse. É obvio que hai diferenzas de todo tipo entre eles, pero é moito máis profundo o que nos une: estamos loitando contra o mesmo Estado fascista, co que queremos acabar.
Todos eses movementos (e nós mesmos) formamos parte dunha mesma loita e, en consecuencia, debemos comprometernos activamente na súa defensa, vincularnos estreitamente a todas as súas iniciativas.
Agora ben, o Socorro Vermello Internacional non depende de ninguén máis que de si mesmo. Unha organización das nosas características debe estar presidida pola democracia interna, e as nosas decisións debémolas tomar nas reunións e asembleas que acordemos. É alí onde deberemos discutir e adoptar as decisións de maneira democrática, sen admitir inxerencias por parte de ninguén.
A nosa forza será a nosa independencia, sen esquecer que esa independencia debe ser especialmente respecto do Estado fascista, e que non podemos converternos nunha ONG á moda, desas que din que loitan cando en realidade viven das subvencións coas que as manipula e suborna o mesmo Estado fascista. Para garantir a nosa independencia nós non admitimos subvencións de ningunha clase.
Pero a máis ampla democracia non está rifada coa unión e a coordinación máis estreita entre todas as organizacións locais e rexionais, de modo que todos marchemos na mesma dirección e cara aos mesmos obxectivos, para o cal é imprescindible a formación dun comité que dirixa o traballo, desenvolva a organización e asegure a difusión das nosas publicacións.
Non somos un grupo humanitario senón militante. A nosa solidariedade é política porque, en última instancia, non defendemos as persoas represaliadas senón a súa loita consecuente a través delas. A nosa relación cos represaliados non é persoal, porque sexamos amigos, veciños ou compañeiros de traballo, senón que tratamos de defender o que representan, a súa actividade, o seu compromiso e a súa práctica combatente e comprometida.
Ademais, tratamos de ser unha organización unitaria. Pero non se trata de arroupar canto máis colectivos e sectores mellor, senón de concibir o papel da loita antirrepresiva como un marco unitario no que deben atoparse ombro con ombro todos aqueles sectores populares e revolucionarios nunha perspectiva antifascista e antiimperialista.
Nesta dirección debemos emprender a iniciativa de abrir un amplo debate entre aqueles sectores que realizan un traballo antirrepresivo formulándolles as nosas propostas para agrupar forzas e fortalecer a solidariedade.
A necesidade dunha organización como a que propoñemos provén tamén da carreira belicista que emprenderon as grandes potencias por un novo reparto do mundo. Non hai moito que desde todas as frontes mediáticas se nos facía crer que tras a desaparición da Unión Soviética e o campo socialista, a guerra fría rematara e o capitalismo triunfante era un paraíso de progreso e benestar, de liberdade e democracia sen igual.
Non pasaron máis de doce anos e a crise económica descárgase brutalmente sobre os ombros dos traballadores: despedimentos masivos, precarización do emprego, reducións de salarios, ampliación da xornada de traballo… Todas as eivas do capitalismo estanse a acentuar e serán aínda peores a medida que a burguesía as agrave para sufragar o gasto armamentístico e a guerra.
Esa mesma perspectiva bélica é a que os conduce a reprimir con saña a máis mínima disidencia cara aos seus plans militaristas e a encarcerar os antifascistas, comunistas, anarquistas, patriotas e antiimperialistas, a todas aquelas persoas, colectivos, organizacións e partidos que non se someten ao ditado do capital, nin á cada vez maior fascistización dos seus Estados; a quen non soporta a fame, a miseria, a represión e a morte que a súa actuación causa na inmensa maioría da humanidade.
O imperialismo non pode tolerar a máis mínima disidencia consecuente e, ao tempo que pelexan por un novo reparto do mundo co que saír a flote da súa endémica crise, incrementan o seu arsenal de medidas represivas políticas, policiais e de contrainformación ideolóxica e psicolóxica coas cales intentan neutralizar e, se non o logran, esmagar o movemento obreiro e popular e as súas organizacións máis combativas e de vangarda en non importa que parte do mundo.
Cando a represión e agresión armada traspasa fronteiras e se converte no eixe das políticas de todos os estados capitalistas, tamén os antifascistas, antiimperialistas, anarquistas e comunistas e, en xeral, os traballadores, estudantes, intelectuais e artistas con conciencia de todo o mundo, necesitamos organizarnos internacionalmente para facerlle fronte.
O Socorro Vermello Internacional é esencialmente internacionalista, se ben para que este internacionalismo sexa firme e fecundo ha de estar enraizado e fundamentado no traballo de cada país. Por iso faise imprescindible que en cada país levemos a cabo un amplo labor de organización e de denuncia.
Non abonda denunciar a represión e criticar o que non queremos: se realmente imos ser un movemento político temos que ofrecer unha alternativa do que pretendemos acadar, un Programa que defenda e contribúa a recuperar os dereitos e liberdades democráticas e para o cal esperamos toda clase de achegas. Só desta forma reuniremos a solidariedade hoxe tan esvaecida.
Paralización inmediata dos preparativos bélicos. Saída da OTAN e demais bloques militares agresivos. Defensa da paz, o desarme e a amizade entre todos os pobos do mundo. Solidariedade coas loitas antiimperialistas e defensa dos que son perseguidos por dito motivo. Castigo exemplar dos criminais de guerra. Disolución da Europol e abolición do espazo policial e xudicial europeo.
Amnistía para todos os presos políticos e amplo indulto para os presos por causas sociais. Eliminación do réxime FIES e do illamento penitenciario. Derrogación da Lei de Seguridade Cidadá, de Videovixilancia e demais leis especiais; disolución da Audiencia Nacional, dos tribunais militares e dos corpos represivos, así como depuración de responsabilidades dos torturadores e dos implicados na guerra sucia. Prohibición das organizacións e da prensa fascista e racista.
Dereito á autodeterminación para todos os pobos e nacións oprimidas. Liberdade de expresión, reunión, asociación e manifestación sen autorización previa. Dereito de asilo e refuxio para todos os perseguidos pola súa loita contra o imperialismo e o capitalismo. Dereitos plenos de cidadanía para os traballadores inmigrantes.
Erradicación do paro, prohibición da precariedade e redución da xornada laboral. Igualdade da muller traballadora. Subsidio para todos os parados. Vivendas dignas e económicas. Dereito de ocupación das vivendas e terras abandonadas. Locais de uso gratuíto para a mocidade. Ensino gratuíto e democrático para todos e derrogación da LOU. Disolución do ensino privado e eclesiástico. Separación da Igrexa e o Estado, prohibición de subvencionar ningunha confesión relixiosa. Liberdade de conciencia e práctica de culto sen discriminacións.
Podes pedir «Programas» ou información. Axuda a distribuílos e colabora na creación e extensión de novos Comités na túa localidade.
Distribúe as informacións e denuncias no teu barrio, localidade ou comarca.