Muro de denuncias:
De fascismo franquista a fascismo coronado:
-Presos políticos de la dictadura reclaman al PSOE que retire las honras concedidas al «camarada Fraga»
Ministro del criminal gobierno franquista, el de “la calle es mía”.
Exigen el cumplimiento de la ley de memoria para que la Diputación Provincial de A Coruña y los ayuntamientos de A Coruña y Betanzos anulen el título de hijo adoptivo que concedieron durante el franquismo al fundador del PP y expresidente de la Xunta.
-A coroa de sombras: un reinado ao outro lado do espello
Gonzalo Amoedo López
“Dedicado a todos os que viron o truco tralo espello; aos que non mercaron o relato da vaselina mediática nin o silencio pactado en despachos. Aos saharauís traizoados unha e outra vez, aos que reclaman o dereito a decidir e a quen, coma Hasél, pagan coa prisión o crime de contar a verdade. E tamén a Franco e Kissinger, sen cuxa inestimable axuda este teatro nunca tería durado tanto. Para que a memoria non sexa outra cortesá ao servizo do trono.”
*A Ruptura da Liñaxe e o Teatro do Pupilo
A lexitimidade de Juan Carlos I sitúase sobre un contexto de complexas incertezas. Cun apelido de raíz francesa e nacemento en Roma, a súa figura foi un proxecto de formación desenvolvido lonxe da realidade social da España da posguerra. A crónica histórica apunta a que a cadea dinástica sufriu fracturas moito antes da versión oficial: as controversias sobre a liñaxe de Alfonso XII non son unha anécdota, senón a fenda que o franquismo utilizou para manter ao seu pupilo baixo un control férreo.
Juan Carlos foi un personaxe moldeado nunha liturxia de títulos baleiros que disfrazaron de «maxestade» a quen operaba como o herdeiro político do franquismo, tutelado polo ditador para garantir a supervivencia do seu legado. Esta estirpe nunca sentiu a nación como propia; o seu acceso ao poder foi o resultado dunha asunción dos deseños do ditador.
*O Peso de Estoril e a Fraxilidade do Herdeiro
O camiño cara ao trono selouse en 1956 polo tráxico suceso de Estoril: a morte do seu irmán. Aquela fatalidade funcionou como un bautismo de silencio para o futuro monarca. A xestión política e informativa daquela traxedia creou un escenario de dependencia institucional; o amparo do réxime a cambio dunha posición dócil. Juan Carlos aceptou o herdo de quen o apartara do poder efectivo do seu pai, evidenciando que a supervivencia da liñaxe primaba sobre a cohesión familiar.
*O Paradoxo da Identidade: Unha Corte Foránea
A consolidación da parella real subliñou o carácter profundamente alleo da institución. O esquema era puramente foráneo: un monarca de orixe estranxeira casado cunha princesa de estirpe alemá. Mentres a propaganda oficial os debuxaba como garantes da esencia patria, de portas para dentro operaba unha corte nun código cultural distante da realidade social do Estado. O uso preferente do inglés ou o alemán no ámbito privado evidenciaba unha desconexión cun pobo cuxa lingua a raíña, tras décadas de trono, apenas domina.
*Intereses Estratéxicos e a Poxa da Patria
A influencia de Henry Kissinger e a CIA buscou un peón dócil que garantise a permanencia de España na órbita atlantista. A entrega do Sáhara Occidental non foi un erro fortuíto, senón o pago estratéxico para garantir o recoñecemento internacional do monarca. Segundo documentos filtrados por Wikileaks, a Zarzuela participou en diálogos que puxeron a soberanía nacional en poxa, supeditando a integridade territorial a intereses alleos.
*A Xestión da Intimidade como Asunto de Estado
A crónica deste reinado non pode ignorar o impacto das relacións privadas na arquitectura do poder. O que noutras esferas pertencería á intimidade, aquí derivou nunha rede de presunta malversación e ocultación institucional. Investigacións xornalísticas e gravacións desclasificadas apuntan ao uso sistemático de recursos públicos (desde residencias ata operativos do CNI), para xestionar silencios e protexer a imaxe real. Estas dinámicas «morganáticas» foron un sumidoiro de fondos reservados que desvirtuaron o carácter público da institución.
*O Círculo de Ferro: Fondos Reservados e a Sombra do Poder
O círculo máis íntimo de Juan Carlos I conformou unha crónica de procesos xudiciais: desde Prado y Colón de Carvajal ata Mario Conde. Esta rede operou como ponte entre o trono e as finanzas máis escuras. O máis grave foi a sospeita constante sobre a instrumentalización do aparello de intelixencia para xestionar as sombras da vida privada do monarca. Esta estratexia de encubrimento atopou amparo na inviolabilidade do Artigo 56.3, permitindo á institución un baleiro legal de facto.
*O Relato do 23-F e a Abdicación Express
O 23-F funcionou como o gran teatro de lexitimación, amparado por unha maquinaria mediática que fabricou unha haxiografía intocable. Este relato anestesiou a vontade social ata que en 2014 o sistema activou unha operación de salvamento. Pactouse unha abdicación express para baleirar o trono antes de que o pobo esixise un referendo, tal e como Adolfo Suárez confesara ao admitir que se evitou a consulta para non arriscar a caída da Monarquía.
*Filipe VI: A Liturxia do Consolo e o Recambio da Máscara
Filipe VI profesionalizou a estética da institución para que o modelo non colapsase. Deseñouse unha estratexia baseada na «liturxia do consolo», consistente en acudir a cada catástrofe para fabricar unha imaxe integradora. Esta coreografía do pésame busca que a foto do abrazo real substitúa á pregunta pendente sobre a lexitimidade democrática dunha Coroa que sobrevive grazas ao mesmo silencio que a apuntalou en 2014.
*Conclusión: Cara a unha Hixiene Democrática
A monarquía é un ecosistema de excepcionalidade que tensiona a nosa condición de cidadáns libres. Superar este modelo non é un acto de vinganza, é un exercicio de hixiene democrática. É hora de que a transparencia chegue á Zarzuela e a soberanía resida, sen tutelas nin silencios pactados, na cidadanía.
APÉNDICE DOCUMENTAL: FONTES PARA O DEBATE
- Wikileaks: Disposición estratéxica de Ceuta e Melilla (Cable 1979MADRID04489).
- Arquivo Histórico Antena Tres: Entrevista de Adolfo Suárez con Victoria Prego (confesión sobre a omisión do referendo).
- Investigacións sobre Intimidade e Fondos: Audios desclasificados sobre o uso do CESID e testemuños xudiciais de Corinna Larsen en Londres.
- Bibliografía: Un Rey golpe a golpe (Rebeca Quintáns) e El rey de las cinco mil amantes (Martínez Inglés).
- Rexistro Xudicial: Sentenzas de Prado y Colón de Carvajal, Javier de la Rosa e Iñaki Urdangarin (Caso Nóos).
- Xeopolítica: CIA Reading Room sobre a intervención de Kissinger na Transición.
–https://praza.gal/opinion/a-coroa-de-sombras-un-reinado-ao-outro-lado-do-espello
EL PSOE ES OTRO MAS DE LOS FASCISTAS DE MIERDA TERRORISTAS CRÍMENES MAFIOSOS CAPITALISTAS IMPERIALISTAS CORRUPTOS OPRESORES EXPLORADORES HIJOS DE LA GRAN PUTA ETC ETC DE LA CASA DE PUTAS(CONGRESO DE LOS DIPUTADOS SENADO ZARZUELA ETC).