
Memoria histórica imprescindible:
-Orfanatos fascistas
El orfanato ‘Las Miñonas’, el epicentro de los horrores del Puig de Sant Pere para las niñas del franquismo en Mallorca.
«Era como un campo de concentración»
Fani Coll, nacida en 1959, relata los horrores de su infancia en un orfanato del Puig de Sant Pere durante la dictadura franquista, marcada por el frío, el hambre y los maltratos.
«Cuando veo comentarios de que el franquismo era excelente me pone la piel agria. ¿Quién coño vivía bien durante el franquismo? Solo los hombres ricos».
En Mallorca, la barriada del Puig de Sant Pere guarda historias difíciles, que reflejan la dureza de la infancia en la Mallorca de la dictadura franquista.
«Yo vivía en el orfanato Las Miñonas, que era como un campo de concentración en la época franquista», explica Coll. Allí permaneció durante tres años, sometida a estrictas normas que convertían cualquier gesto de afecto en pecado: «No podíamos abrazarnos, nos obligaban a lavar las manos para no tocarnos, éramos niñas de 10 años».
Las condiciones eran duras: frío, hambre y alimentos en mal estado. «La comida eran donaciones, muchas caducadas», recuerda Coll, quien subraya que estos relatos han sido casi olvidados: «Eso la gente no lo quiere oír, les da vergüenza y lo han tapado, porque había niños maltratados en el barrio y a muchos les daba igual».
La violencia doméstica marcó su infancia: «Mi madre sufría palizas de mi padre cuando llegaba borracho. Era pescador y, al no trabajar, pasaba el día en el bar». «Harta de aguantar, mi madre se defendió y lo denunció. Entonces me quitaron a mí y me enviaron al orfanato»
La palmesana recuerda que la dictadura favorecía solo a los hombres ricos: «Se dice que se vivía mejor en la dictadura, pero yo viví cosas terribles. Solo vivían bien los hombres ricos. Las mujeres no tenían ningún derecho; la patria potestad la ejercían el padre o el marido».
Coll vio la luz al final del túnel al partir del orfanato y renació cuál ave fénix al empezar a trabajar en Galerías Preciados a los 15 años: «Me llamaba Paquita, pero Paquita murió. A los 15 años dije: ‘ya no soy la insegura discriminada, ahora soy Fani’».
Fani Coll se encarnó a sí misma en la obra de teatro ‘Barri: 50 anys del Puig de Sant Pere’.
En: Diario de Mallorca.

“50 años de libertad”:
-La bandera republicana vuelve al parque de Las Cruces de Madrid tras ser borrada por el Ayuntamiento.
«No es la primera vez, ni será la última que será borrada», advertía hace un par de meses la vicealcaldesa.
La bandera republicana volvió en estas navidades a las gradas del parque de Las Cruces, en Carabanchel, después de ser borrada por el Ayuntamiento de Madrid hace dos meses. La vicealcaldesa de Madrid, Inma Sanz, advertía el pasado 20 de noviembre que «no será la última» vez que se iba a borrar la bandera republicana pintada en la gradería de Las Cruces porque «no es legal, no es una actuación legal».
«No es la primera vez ni será la última: tantas veces como vuelvan a pintar una bandera que no es legal, que no es una actuación legal pues lógicamente el Ayuntamiento actuará», afirmaba la también delegada de Seguridad y Emergencias.
No ponen tanto énfasis ni dinero público en actuar contra la multitud de banderas fascistas del aguilucho que hay en Madrid, y no digamos de pintadas racistas o nazis…

-Manipulando la memoria histórica.
Anatomía dunha fábrica de embustes: de San Simón ao Castelao «de todos».
O PPdeG anda outra vez co sacho na man, pero non para sementar nada que dea de comer, senón para botar terra por riba ao que estorba.
Baixo o conto da «despolitización» —ese «cala e non deas guerra» de toda a vida—, o partido montou unha romaría de esperpento pola exposición ‘Castelao. Mirar por Galicia’. Alí, entre cadros que berran verdades, Paula Prado e José López Campos repartíronse os papeis dun romance de cego: ela, como a lazarilla espelida que guía os pasos do engano, e el, rañando o violón da oficialidade, para sentenciarnos que «o autor de Rianxo» non pode ser «a referencia exclusiva dunha ideoloxía concreta».
A escena é puro Valle-Inclán: dous sacristáns de San Caetano pedindo un Castelao de «orgullo compartido», que é a tradución ao galego de que Castelao sexa de todos para que non sexa de ninguén. Queren un santo de nicho, un Castelao de escaiola que non lles faga manchar o tapizado desta autonomía que hoxe amalla como unha sucursal mandada desde Madrid. No fondo, pretenden que aceptemos sen proferir que a nosa vaca siga a ter o pesebre en Galiza e os tetos en Madrid, mentres eles nos venden o leite debullado dun Castelao sen alma nin rebeldía. Ela indica o camiño da desmemoria e el dálle á manivela da mentira, mentres fóra o pobo oínos cantar: «¡Ai, que o mestre non morreu de vello, que o mestre morreu de espanto, asasinado por quen hoxe lle quere poñer o manto!».
Pedir que se despolitice o autor de Sempre en Galiza non é unha habelencia, é unha desvergoña con papel timbrado. Para Castelao, Galicia non era un decorado de buxo para sacar a foto. Galicia era unha nación asoballada que tiña que mandar na súa casa para non acabar no camposanto. E fronte a ela, esa «Hespaña» con H que el debuxou: non unha nai cariñosa, senón unha madrastra, un Estado-cárcere que había que valar de novo para facer unha federación de pobos libres. ¿Con que cara piden «unión» os que mandan agora, herdeiros de quen lle quitou a palabra e o pan, chamándolle «precursor» mentres lle fuxen ao pensamento coma se fose o meigallo?
O cumio desta fábrica de embustes alcánzase ao mirarmos de fronte A derradeira lección do mestre. O PP pretende que vexamos aí unha estampa tristiña para os libros de texto, unha cousa sen sal nin pementa para que os nenos vaian de excursión sen preguntar quen disparou. Pero a historia non se borra con goma: nese cadro non hai un accidente de traballo nin un mestre que tivo mala sorte; hai o retrato dun asasinato con todas as da lei…
–https://praza.gal/opinion/anatomia-dunha-fabrica-de-embustes-de-san-simon-ao-castelao-de-todos